Во четвртата книга од серијалот преведен на триесет и три јазици, Самуел Бјорк како потврен крими-мајстор нè враќа во минатото и на првиот случај на двајцата познати инспектори.

Тела на две убиени единаесетгодишни момчиња се пронајдени на поле среде Шведска. Помеѓу нив – бел зајак. Во дневникот на една од жртвите стои загадочна исповед: „Утре излегува месечината. Се плашам од Волкот.“ Случајот останува неразјаснет. Осум години подоцна, уште две деца се убиени на сличен начин во близина на Осло, а помеѓу нив – мртва лисица.

На Холгер Мунк, шеф во новата единица во одделението за убиства, му треба помош во решавањето на случајот. Добива препорака за младата кадетка Миа Кригер, која на испитите на академијата постигнува невообичаено високи оценки.

Мунк и Миа заедно копаат по темните, гнасни случаи, што стануваат многу поинтригантни отколку што можат да замислат, а масло на огнот долева веста за исчезнувањето на уште две дечиња…

„Феноменален и возбудлив роман од најдобрата скандинавска традиција.“ Nordic magazine

„Се знае и за ѓаволските книги што си ги читала. А се знае што чуваш во ковчежиња и дека си го уби свршеникот. Си станала сукубус. Знаете што е тоа?“ Иако им се обрати на стражарите и Тобиас, не се се заврте кон никој од нив, туку со перверзна надменост гледаше во Луција. „Ајде, ти барем си читала, знам дека знаеш. Народот ги вика сукуби, женски демони, мачат мажи, ги снеможуваат, им ја крадат силата.“

Почеток на XVIII век. Палењата вештерки низ Европа се стивнати, но не и исчезнати. За време на неделна миса во катедралата, шеснаесетгодишната Елисавет здогледува таинствена туѓинка и во истиот миг се опседнува со мистеријата околу неа. Луција Лилит Абдеел, омажена за локален благородник, покрај таинственоста, во новиот град со себе ги носи и гласините дека била осомничена за вештерство.

Самаел, црковниот прислужник и другар од детството на Елисавет, наоѓа начин да ја пикне на работа во богаташкиот дом на туѓинката. Елисавет гледа и сфаќа дека гласините за нејзината господарка не се неосновани, но од ден на ден и нејзината верност кон неа сѐ повеќе расте.

Елисавет, Самаел и Лилит стануваат нечисто свето тројство во обидот Луција да избега од несаканиот брак со човекот кој ја спасил од клада.

„Не горат благородници, Елисавет, запомни го тоа. Горат гревовите како мене и тебе.“

Роман во кој е прикажана морничава и канибалистичка иднина на светот.

Поради вирус што ги напаѓа животните, а е смртоносен и за луѓето, сите животни мора да се убијат. Светот се соочува со потребата да го замени пазарот со месо од животинско потекло со човечко. Се создаваат нови закони за одгледување и за преработка на месо, со што се легализира човекојадството и општеството се дели на луѓе што јадат луѓе и луѓе што се за јадење.

Маркос Техо е раководител во кланицата „Криг“ во која се колат луѓе што се посебно одгледани за да служат за исхрана. Тој е привремено разделен од сопругата, се грижи за таткото болен од деменција, и се труди да не мисли како заработува за живот. Еден ден, жена одгледана за исхрана ја сокрива во домашната плевна. И покрај тоа што знае дека каков било личен контакт со неа значи смртна казна, искушенијата ќе го наведат да ги прекрши правилата.

Во такво бездушно и застрашувачко општество, брутално, но и суптилно, алегорично, но реалистично, со моќта на фикцијата, авторката поттикнува чувства и покренува прашања што се актуелни.

Што се случува со односот на другите луѓе кога еден ден може да станат наша храна?