Филиз е девојче израснато во мало курдско село во Анадолија. На дванаесет години го запознава неколку години постариот Јунус и се вљубува во него. Сонува за заеднички живот во Западна Европа. Набрзо тајно и без дозвола од родителите се венчава со него, но кратко по венчавката се уриваат нејзините соништа дека ќе носи фармерки и ќе живее среќно во Германија. Наместо фармерки носи бурка, раѓа три деца и доживува физичко и психичко малтретирање од сопругот и од свекрвата. Ниту по мигрирањето во Австрија, животот не ѝ се променува. Дури откако ситуацијата ќе ескалира, на Филиз ѝ успева навидум невозможното: да се ослободи од постојаната тортура во домот.

Базиран на вистински настани, овој роман е одраз на една вистинска ситуација преземена од денешнината. Во рамките на оваа потресна приказна за семејното насилство, метафората на „модриот накит“ дејствува впечатливо и моќно.

Стаклениот хотел е возбудлив роман сместен на крстопат меѓу две навидум неспоиви случки – пропаѓање на огромна пирамидална шема и мистериозно исчезнување на една жена од брод на море.

Винсент работи како шанкерка во отмениот хотел „Кајет“ на најсеверната точка на осторовот Ванкувер. Ноќта кога го запознава Џонатан Алкаитис, маскирана силуета начкртува порака на прозорецот во фоајето: Да се наголташ срчи. Високо над Менхетен, со години се одвива поголемо злосторство. Кога финансиската империја на Алкаитис ќе се распадне, ќе збрише неброени богатства и ќе уништи многу животи.

Во оваа восхитувачка приказна за преживувањето, Емили Сент Џон Мандел често го води читателот низ скриени предели: кампови за луѓе кои ги изгубиле своите домови, подземни клубови за електронска музика, прекуокеанска шпедиција, меѓу послугата во луксузните хотели и животот во федерален затвор. Исполнет со изненадувачка убавина, Стаклениот хотел е блескав портрет на лакомост и вина, љубов и заблуда, духови и неочекувани последици, и на бесконечните патишта по кои ја бараме смислата на нашите животи.

Приказна за спомените, за менливоста на животот и за разделбите. Љубовно писмо и бавно збогување на еден човек со неговиот внук, на еден татко со неговиот син.

Дедото и Ноа седат на клупа до која цветаат зумбули. И покрај големата разлика во возраста, тие можат да разговараат буквално за сè. За животот, за математиката, за училиштето, за мечките, за најважните и најневажните работи на светот. Дедото се обидува да се сети како се вљубил во бабата на Ноа и како ја изгубил. Сè уште ја памети, но што ќе се случи кога веќе нема да се сеќава ниту на нејзиниот лик?

Како што само тој умее, Бакман ни дава трогателен приказ на борбата на дедото да ги сочува своите најдраги спомени среде океанот на универзумот. Оваа книга е искрено толкување на стравот и љубовта, но и потсетник дека најголемото богатство се секојдневните мали ситни радости. И оние со кои ги споделуваме.