Кога канцерот повторно се враќа, со себе носи прашање што ѝ го разнишува животот на Џилиан:
Колку долго можеш да бегаш од нешто што тлее во тебе?

Новата дијагноза не ѝ остава многу време. Пет месеци „нормален“ живот, пет месеци да ги брои своите воздишки и да се преправа дека не слуша како часовникот ги отчукува последните часови.

Ноќите стануваат немирни, со себе носат сенка што демне на крајот од улицата, кучиња што лаат како да гледаат нешто што човечките очи не можат и човек што исчезнува оставајќи зад себе купче песок. Но, најголемата опасност не е болеста, ниту сенката. Најголемата опасност што ја крши се спомените за Симон, љубовта што ја изгуби и црвениот волк што ја демне во соништата.
Џилиан ќе мора да избере, да умре од болест или да преживее со нешто што можеби не е човечко, принудена да тргне по пат што ја оддалечува од логиката и науката, да навлезе длабоко во митот, легендите и пустината на Блискиот Исток, меѓу древни храмови, забранети градови и вистини што не припаѓаат на ниту едно време.

Ова е приказна што не бара од тебе да веруваш, туку да се запрашаш: што ако рационалното е само тенка врата, а од другата страна стои нешто непознато и трпеливо чека?

Намасте – мојата душа ја поздравува твојата душа, совршеното во мене го препознава совршеното во тебе.

Пред неколку години малкумина знаеја што е икигаи. Со 2,5 милиони продадени примероци од истоимената книга, Гарсија и Миралјес нè запознаа со значењето на тој таинствен збор поврзан со јапонската долговечност. Сега нè носат на ново инспиративно патување, овој пат во Индија, духовната ризница на човештвото.

Традиционалниот хиндуистички поздрав Намасте нè потсетува на божествената искра што секој од нас ја носи во себе. Откривајќи ни го значењето на овој возвишен поздрав, авторите ни нудат пат за обновување на врската со божественото, пат кон хармонија и среќа, за да можеме да создадеме сегашност каква што заслужуваме и иднина за која мечтаеме, за себе и за светот.

Кажете си Намасте себеси и на својот живот. Доживејте ја исцелувачката моќ на мантрата ОМ, откријте како да го прекинете страдањето, да се ослободите од своето его, од вознемиреноста и стравот, да го разбудите својот творечки потенцијал и целиот живот да го поминете исполнети со здравје и енергија.

Њујорк 1919 година. Откако ја губи мајка си, животот на 21 годишната Лилијан Картер целосно се распаѓа. Во изминатите шест години, под името Анџелика, Лилијан беше една од најбараните модели на уметниците во Њујорк, чии статуи ги красат најпознатите зданија, од хотелот Плаза до Бруклинскиот мост. Но, на повидок е скандал кој Лилијан сака да го избегне наоѓајќи засолниште во резиденцијата на семејството Фрик, како лична асистенка на темпераментната Хелен. Животот на Лилијан премногу се испреплетува со животот на семејството, па така таа ќе биде вовлечена во една несакана афера, кражба на еден од најпознатите дијаманти и убиството на индустријалецот и покровител на уметноста Хенри Клеј Фрик.

Њујорк 1966 година. Англичанката Вероника Вебер ја користи својата единствена шанса да направи кариера како супер модел во Њујорк и со тоа да ги заработи парите што ѝ се потребни за да го издржува семејството. Таа доживува фиаско на нејзиното прво снимање за „Вог“ и останува заклучена во Музејот на уметноста на Петтата авенија, поранешната резиденција на семејството Фрик. Сакајќи да ја убие досадата, Вероника тргнува по замислена потрага, но наидува на скриени пораки кои што можат да ѝ ги решат финансиските проблеми, но исто така можност конечно да се открие вистината зад мистериите и децениското убиство во семејството Фрик.

„Палатата со магнолии“ е роман за тајните, предавствата и убиството
во едно од најпознатите семејства од Златното доба на Њујорк, семејството Фрик.

Венко Андоновски (1964) е еден од нашите најчитани писатели. Добитник е на сите значајни домашни награди за проза и драма, како и на неколку меѓународни признанија. Професор на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ во Скопје, критичар и теоретичар, овој пат под критичка лупа ги става своите дела.

Оваа книга е моја лична теорија за романот, расказот и драмата, книга во која не само што пишувам за своите дела туку и откривам некои свои „мали тајни“ на пишувањето. Во неа тврдам дека љубовното мелодрамско е брашното, трилерот е квасецот, апсурдот е месото, а гледните точки и „блендата“ на раскажувањето се зачините во тој „рецепт“ за „мојот специјалитет“ – романот. Говорам и за невидливите огледала поставени на тајни места, во кои се огледува текстот, пропаѓајќи вртоглаво во самиот себе. Говорам и за „температурата“ на текстот и како јас ја одржувам, како ја качувам или ја спуштам, а ја изнесувам и тезата дека температурата на текстот влијае врз температурата на душата кај читателот. Оваа книга е мој личен „прозен готвач“ и се надевам дека ќе им помогне и на други писатели кои се бараат себеси – да се пронајдат, зашто секој си смислува свој личен рецепт и има свој личен стил до кој самиот доаѓа. А ќе им помогне и на читателите – ќе им покаже како да читаат лепословија.

Венко Андоновски

Централен лик на романот е госпоѓицата Рајка Радаковиќ и нејзината најголема страст – скржавоста.

Дејството се одвива во Сараево, пред и за време на Првата светска војна, и во Белград, во првите хаотични години по војната. Преку сеќавањата на скржавата лихварка се навраќаме до времето кога нејзиниот татко, пропаднат трговец, бил на смртна постела и ја заветил својата ќерка по цена на животот да го чува она малку што може да ѝ го остави. Така, таа станува целосно поробена од парите во кои се надева дека ќе најде сигурност и одмазда спроти омразениот и несигурен свет. Рајка уште како млада девојка се откажува од радоста на животот, стекнувајќи се со аскетска и речиси мизантропска осаменост.Романот е психолошка монографија на личност која меѓу нејзините современици и сограѓаните била позната едноставно како „Госпоѓицата“ – длабоко поразена токму во она време кога во човечката природа се создаваат најубавите соништа за животот.За разлика од другите романи на Андриќ, основен белег на ова дело е отсуството на ориенталниот колорит, но присутна е неговата омилена форма – хрониката, прикажувајќи ги минатото и сегашноста на педантен уметнички и филозофски начин. „Госпоѓицата“ (1945) е објавена во истата година кога се објавени и романите „Мостот на Дрина“ и „Травничка хроника“, оформувајќи своевидна „Босанска трилогија“.

Водата се стврднува при неповолни услови, исто како и човечкото срце.

Во древноста, крај животодавната река Тигар, една мала дождовна капка паѓа врз главата на суровиот владетел Асурбанипал, опседнат со глинените плочи на кои е запишан познатиот еп за Гилгамеш. Следејќи го цикличниот пат на капката низ вековите, патуваме низ земјите и културите, а нејзините промени нè носат до нови херои: момче со генијална меморија родено на брегот на валканата Темза во викторијански Лондон, наглуво девојче кое во 2014 г. со баба ѝ заминува во долината Лалиш, свето место на нејзиниот народ соочен со уништување. Во наши дни, ним им се придружува една научничка која го напушта сопругот и се сместува во својот нов дом: брод на реката Темза.

Овој волшебен роман на Елиф Шафак ги следи чудесните текови на водата, историјата и судбините, испишувајќи приказна проткаена со длабока емпатија за несреќните и отфрлените. Водата владее над сите нив – таа е и предвесник на животот и гласник на смртта. Иако телото е смртно, душата е вечен патник – исто како капката вода. Водата памети. Луѓето забораваат.

„Одисеја, еп, приказна за искупување. ‘На небото има реки’ е повик да им се оддаде почест на елементарните сили кои ни ги обликуваат сеќавањата, историите, нашиот свет. Накратко – ремек-дело.“
Рут Озеки