Будниот ум ќе се погрижи за сѐ, како што сонцето се грижи за вегетацијата.

Мир со секој чекор, ремек-дело на современиот мудрец и духовен учител Тич Нат Хан, ни ги открива древните холистички учења за практична примена при секојдневните проблеми.

Обземени од виорот на современиот живот, забораваме дека духовниот мир и среќaта ни се на дофат на раката. Доволно е само да живееме во склад со здравиот разум, да го забавиме темпото и со буден ум да уживаме во секој миг. Сѐ што правиме е поетски чин или уметничко дело, доколку тоа го правиме со буден ум. Будниот ум е темел на среќниот живот и него можеме да го одржуваме низ секојдневна медитација. А медитацијата – свеста за сопственото тело и дух по пат на свесно дишење, можеме да ја изведуваме и додека миеме садови, јадеме или чекаме пред семафорот.

Кога имаме буден ум и внатрешен спокој, се исполнуваме со љубов, сочувство и алтруизам. Со нивна помош создаваме атмосфера на мир и хармонија, која понатаму се шири од индивидуалецот на семејството, од семејството на заедницата и на крајот – на целиот свет.

Мир со секој чекор е книга која нè учи како да го смениме својот светоглед… таа ни отвора видици кон похуман начин на живот. Паблишер викли

Аналекти се едно од највлијателните дела на сите времиња. Збирката изреки на Конфуциј се собрани и уредени од страна на неговите ученици набрзо по неговата смрт, во 497 година пр. н. е. Тие го одразуваат степенот до кој Конфуциј го воспоставил, но и претставувал моралниот идеал за сите луѓе. Целта на Аналектите е да овозможи усовршување на личниот карактер, преку истрајната потрага по моралните одлики какви што се добродетелта, мудроста, храброста. Резултатот не е надомест во овој или во следниот живот – следењето на Патот мора самото себеси да си биде награда.

Сè уште еднакво релевантни како што биле и пред повеќе од две илјади години, овие учења го претставуваат моралниот кодекс кој доблеста ја вреднува повеќе од сè, и ги изразуваат темелните вредности на конфуцијанската традиција.

Собрани во оваа книга се неколку од многуте раскази од обемниот опус на фиктивна проза од Фернандо Песоа, карактеристични по својата фрагментираност и недовршеност. Филозофски или интелектуални раскази, како што ги нарекува Песоа, статични и без дејствие, каде што ликовите, Просјакот, Ѓаволот, Баронот од Тејве и Професорот Серзедаш се заплеткани во иницијациски дијалози кои му пркосат на здравиот разум. Песоа е мистичар што не може да се вклопи во ниту една вистина и постојано трага и се движи по работ на крајностите на разумот и духот. Недопишани во мигови на инспиративен изблик, расказите претставуваат совршен одраз на невозможноста да се создаде целосно и совршено дело. Совршено искушение за читателот да ги донамисли, доизрече. И како што ќе ѝ предложи Ѓаволот на Марија: „Тие се дамки светлина во мракот…“, а Песоа нè води низ нив „како аџии на патот кон тајната и спознанието“.