„Смртта на Иван Илич“ (1886)

Од детството, па сè до крајот на неговиот живот, Иван Илич честопати се соочува со клучното прашање: „Како живеев?“ Токму ова прашање ја сублимира сржта на раскажувачкиот глас на Толстој кој мајсторски нè поттикнува да го ставиме прстот на чело и да размислиме за нашите постапки кон самите себе, кон нашите блиски, но и кон животот.

„Кројцерова соната“ (1889)

Преку разговорот на Позднишев со непознат странец во возот, читателот се запознава со причините кои го навеле во бран на љубомора и гадење да ја убие својата сопруга. Покрај острата општествена критика за нееднаквоста на половите, Толстој поставува негативен став и кон сексуалноста, сметајќи дека таа кај човека ги побудува животинските нагони и поттикнува на злосторства, нешто што може да се спречи единствено со апстиненција. Делото го носи името на истоимената соната за виолина и пијано на Лудвиг ван Бетовен.

„Отец Сергиј“ (1911)

Младичот Степан Касацки доживува морална навреда, по што закрила бара во руското православие и се замонашува. Во наредните години неговиот живот станува потежок, проследен со искушенија, по што тој почнува живот на пустиник. Една вечер го посетува жена чија појава го поткопува самотниот живот на јеромонахот. Соочен со соблазна, отец Сергиј го напушта манастирот и ја бара Пашенка, по што се среќава со потешки подвизи, кои стануваат мерило на неговата вера во Бога.

„Преобразба“, „Пресудата“, „Селски лекар“, „Уметник во гладување“ и сите останати раскази на Франц Кафка!

Расказите, од кои некои се во форма на басни, алегории или параболи, заземаат централно место во неговото творештво. Во текот на својот живот објавил само дел од нив. Повеќето од нив се објавени постхумно и против неговата волја. Книгата е поделена во три дела: раскази што Кафка ги објавил во своите книги во текот на животот, раскази кои не ги вклучил во книгите, но се објавени одделно на различни места, и раскази од неговата оставнина. Меѓу нив се наоѓаат и скици за романи. Делата на Франц Кафка се сметаат за клучни текстови на Модерната, а оваа книга за првпат на македонски јазик ги пренесува сите сочувани куси прозни творби на еден од најголемите автори на едно место.

Поглед кон животот на потомците на ослободените робови во хациендите од руралниот Бразил.

Книгата сликовито ги прикажува културата, обичаите, верувањата, како и тесната поврзаност со земјата и природата, но и нееднаквоста и неправдите на кои биле изложени овие луѓе. Нивното освестување за барање на своите права е претставено многу нежно и едноставно, преку приказната за две сестри во хациендата „Црна вода“, Бибијана и една година помалата Белонисија.

Сè започнува со детска игра во која се случува несреќа со ножот скриен во бабиниот куфер, поради која едната сестра останува нема, а другата се претвора во нејзиниот глас, поврзувајќи се на необичен начин. Со текот на времето, сестрите се оддалечуваат. Белонисија останува, а Бибијана го напушта родителскиот дом, се мажи и станува мајка. Но судбината повторно ќе ги спои во хациендата…

„Криво рало“ е прекрасна приказна во која мајсторски се спојуваат лириката, магијата и реалноста.

Уште кога преминав од Победа во Вардар, во далечната 1984 година, ми стана јасно дека во Дарко се кријат многу особини кои ги немаа другите фудбалери на негова возраст. Иако сè уште немаше 19 години, тој практично беше лидер на екипата. Навистина, малку е чудно за еден толку млад играч да се каже дека е лидер во екипата, но со Панчев навистина беше така. Тој знаеше да создаде една победничка атмосфера и да го понесе целиот тим. Илија Најдоски Дарко Панчев, всушност, е ударната игла на шампионскиот топ-мегамеханизам, кој е составен во дресот на Црвена звезда да одигра десет натпревари за незаборав, без пораз, од Белград 19.9.1990 до Токио 18.12.1991. Во тие десет натпревари, Панчев не само што стана најдобар стрелец на европскиот првак, туку ја разби стручно новинарската заблуда за самиот себе. Така стана општоважечко мислење дека Дарко е кобра во шеснаесетте метри… Милојко Пантиќ, спортски коментатор Со Дарко бевме голем тандем во Црвена звезда. Двајцата одлично се надополну вавме во играта. Јас бев левак, а тој деснак, па така често пати ги доведувавме во мат-позиција противничките одбранбени играчи. Тие беа толку збунети, што не знаеја на која страна да тргнат за да нè блокираат. Тоа што двајцата имавме по една посилна страна – јас левата, а Дарко десната нога – едноставно внесуваше забуна кај нив и многу тешко можеа да ја прочитаат нашата намера. Ние, пак, тоа знаевме да го искористиме и ги доведувавме во очајна ситуација и нив и нивните навивачи. Дејан Савиќевиќ Како што го следиме Дарко низ целиот негов спортски пат, успешно ја демонстрирал старата приказна за спортот. Изградувајќи се како еден спортист, со амблематична вредност, како амблем на карактер на спортист, од своите помлади денови во Вардар, до меѓународен план, до Црвена звезда, репрезентацијата на поранешна Југославија и другите клубови каде што настапуваше, во сите тие спортски средини во кои се движел, успешно одејќи нагоре и постигнувајќи европска и светска слава, добивајќи ја „Златната копачка“ на Европа во 1991 година. академик Владо Камбовски