Штотуку се качивте на летот за Њујорк.

Во авионот освен вас има уште сто четириесет и три патници.

Она што не го знаете е дека триесет минути пред летот, семејството на вашиот пилот беше киднапирано.

За да живее неговото семејство, сите во овој авион мора да умрат.

Единствениот начин на кој семејството ќе преживее е ако пилотот ги следи упатствата и го урне авионот.

Уживајте во летот.

„Т. Џ. Њуман го напиша совршениот трилер! Задолжително да го прочитате.” – Џилијан Флин

„Зачудувачки и немилосрдно. Ова е филмот АЈКУЛА само на 35.000 стапки“. – Дон Винслоу

„Романов е од најдобриот вид на трилер… Непрекината, целосно автентична неизвесност“. – Џејмс Патерсон

Ти не знаеш што има таму. Никој не знае што има таму.

Третиот роман на Миодраг Мајиќ е пишуван со намера што е очигледна уште од првата реченица. Исповедта на Богдан Бањац можеби е вистинита, а можеби е плод на трауматизираната фантазија, но во секој случај е веродостојна на неговите сеќавања. Тој е поранешен адвокат што се наоѓа во санаториум и поради тоа неговите навраќања кон минатото можат да бидат земени со резерва од јавноста.

Сепак, читателот лесно станува негов сојузник, дури и кога нема да поверува во сè што кажува. Според приказната на Бањац, тој се наоѓа во средиштето на комплексна мрежа од интереси на крупниот капитал, политиката и на институциите… А рудникот богат со кобалт во селото на неговата баба наликува на премин кон некој друг, страшен свет, кој е пандан на ужасите што се случуваат во овој, нашиот свет.

Потреба за раскажување е последниот обид на Богдан да го реконструира минатото за да ја состави целосната слика за сегашноста и така да дојде до – вистината.

Роман во кој е прикажана морничава и канибалистичка иднина на светот.

Поради вирус што ги напаѓа животните, а е смртоносен и за луѓето, сите животни мора да се убијат. Светот се соочува со потребата да го замени пазарот со месо од животинско потекло со човечко. Се создаваат нови закони за одгледување и за преработка на месо, со што се легализира човекојадството и општеството се дели на луѓе што јадат луѓе и луѓе што се за јадење.

Маркос Техо е раководител во кланицата „Криг“ во која се колат луѓе што се посебно одгледани за да служат за исхрана. Тој е привремено разделен од сопругата, се грижи за таткото болен од деменција, и се труди да не мисли како заработува за живот. Еден ден, жена одгледана за исхрана ја сокрива во домашната плевна. И покрај тоа што знае дека каков било личен контакт со неа значи смртна казна, искушенијата ќе го наведат да ги прекрши правилата.

Во такво бездушно и застрашувачко општество, брутално, но и суптилно, алегорично, но реалистично, со моќта на фикцијата, авторката поттикнува чувства и покренува прашања што се актуелни.

Што се случува со односот на другите луѓе кога еден ден може да станат наша храна?